Obudziły mnie poranne promienie słońca i głośne chrapanie Jacoba. Wstałam z łóżka i udałam się do łazienki. Wzięłam długą, relaksującą kąpiel, umyłam zęby i zawinięta w ręcznik wróciłam do pokoju. Jacob już nie spał.
- Cześć śpiochu. - przywitałam się z nim i dałam mu całusa w policzek.
- Hej kochanie. Ładnie wyglądasz.
- Jestem w samym ręczniku. Nie przesadzaj.
- Jak dla mnie możesz chodzić tak ubrana zawsze.
- Kochanie, ale ty nie jesteś sam na tym świecie. Innym może się to nie spodobać.- powiedziałam i poszłam do garderoby. Podeszłam do toaletki, która tam stała, ponieważ chciałam wysuszyć włosy. Nagle moją uwagę przykuła jakaś karteczka, która leżała na środku. Wzięłam ją w ręce i zaczęłam czytać.
'' Renesmee na pierwszej półce, po lewej od drzwi znajduje się coś dla Ciebie. Załóż to i zejdź na dół.
Alice. ''
Na półce leżało duże, ozdobione wstążką pudło. Zdjęłam pokrywkę i moim oczom ukazała się śliczna, kwiecista sukienka i czarne buty na wysokim obcasie. Do sukienki założyłam złoty pierścionek w kształcie serca, który dostałam od Jaboba na naszą pierwszą rocznicę i kolczyki od Rosalie. Włosy upięłam w luźny koczek, a na twarz nałożyłam lekki makijaż. Przejrzałam się w lustrze. Prezentowałam się całkiem, całkiem więc wyszłam z garderoby.
- Jacob idz... - powiedziałam sama do siebie, ponieważ Jacoba nie było już w pokoju. Dziwne. On zawsze na mnie czeka i razem idziemy do reszty.
- Coś kombinują. - powiedziałam i wyszłam z pokoju. W całym domu było bardzo cicho, a nawet za cicho. Gdy weszłam do salonu nikogo tam nie ujrzałam. Na stoliku leżała mała karteczka zaadresowana do mnie.
'' Jesteśmy pod altanką. Chodź szybko. ''
Wyszłam na zewnątrz.
- Niespodzianka .! - krzyknęli wszyscy chórem. No tak ! Dziś 10 września, moje urodziny.
Nie powiem - zaskoczyli mnie.
- Ojej. Dziękuję wam wszystkim. Dziękuję. - powiedziałam.
- Wszystkiego najlepszego kochanie! - powiedziała mama i uściskała mnie.
- Dziękuję.
- Dużo szczęścia kochana. - teraz znalazłam się w uściskach taty.
- Prezent od nas stoi w garażu. - powiedziała mama.
- Och. Dziękuje Wam. Nie trzeba było.
-Wszystkiego najlepszego Nessie. - powiedziała babcia i uściskała mnie z dziadkiem.
- To prezent od nas. - powiedział Carlisle i podał mi jakieś papiery.
- To potwierdzenia o zakupie wyspy, którą nazwaliśmy '' Wyspą Nessie''
- Kupiliście mi wyspę. Dziękuję, dziękuję. Kocham Was! - wykrzyczałam i wyściskałam ich.
Następni byli Alice z Jasperem.
- Sto lat, sto lat.! - zaśpiewała moja ciotka i wyściskała mnie.
- Wszystkiego Najlepszego Nessie. - powiedział Jasper i podał mi jakiś mały pakunek. Otworzyłam go i moim oczom ukazała się śliczna sukienka.
- Dziękuję Wam. Jest śliczna! - wycałowałam Alice i Jaspera.
Gdy Alice i Jasper odeszli na bok poczułam, że unoszę się do góry. No tak. To Emmett okręca mnie wokół.
- Nasza malutka Nessie dorosła. Najlepszego brzdącu! - krzyknął i postawił mnie na ziemi.
- Tylko nie brzdącu.! - powiedziałam i uściskałam wujka.
- Wszystkiego najlepszego kochanie. Dużo szczęścia. - powiedziała Rosalie i uściskała mnie.
- A to bilety lotnicze na twoją wyspę. Dla Ciebie i Jacoba. - powiedział Emmett i podał mi mój prezent.
- Och dziękuję Wam.!
- Wszystkiego Najlepszego Kochanie.! - powiedział Jacob, gdy do mnie podszedł.
- Ja prezent dam Ci później. Najpierw muszę coś przygotować. - dodał jeszcze tajemniczym głosem. Wyściskałam go i powiedziałam:
- Dziękuję. Dziękuję Wam wszystkim. Jesteście kochani.- powiedziałam. Nagle z domu wyszła Esme z dużym tortem i wszyscy zaczęli śpiewać słynne '' Sto lat, sto lat. '' . Zdmuchnęłam świeczki z tortu i uśmiechnęłam się do wszystkich. Alice zaczęła robić wszystkim zdjęcia. Emmett włączył muzykę i zaczął tańczyć z Rose.
- Zatańczymy? - zapytał Jacob.
- Oczywiście.- powiedziałam i już po chwili wirowałam pod altaną z moim chłopakiem.
- Kocham Cię Nessie.
- Ja ciebie też Jacobie. - odpowiedziałam mu, a on zaczął mnie całować. Najpierw powoli, delikatnie, a później więc brutalnie. Mój oddech stawał się coraz bardziej nierówny.
- Yhm, yhm. - usłyszeliśmy chrząkanie i oderwaliśmy się od siebie. Spojrzałam rozkojarzona do kogo owe chrząknięcie należało.
- Jacob, może byś się opanował.?*- powiedział mój tata. To on przerwał nasz pocałunek.
- Już, już tato. - powiedział Jacob, specjalnie go drażniąc. Tata nigdy nie lubił, gdy Jack mówił do niego '' TATO'' Ostatnim razem gdy go tak nazwał, wylądował na ścianie, a ja nie odzywałam się do ojca przez jakiś miesiąc.
- Przepraszam. Nie denerwuj się,. - powiedziałam i przytuliłam go.
- Renesme, a może poszłabyś zobaczyć swój prezent, który czeka w garażu. - powiedziała mama, która do nas podeszła, aby zmienić temat i zapobiec kłótni.
- Tak, jasne. Już się nie mogę doczekać. Chodź Jacob. - powiedziałam i pociągnęłam go w stronę garażu.
Gdy weszliśmy do garażu na moment przestałam oddychać z wrażenia. Na samym środku stało mój nowy, prześliczny Mercedes SLS AMG. W stacyjce był wsadzony kluczyk,a na siedzeniu leżało prawko, oczywiście podrabiane. U nas w rodzinie wszyscy mamy podrabiane wszystkie dokumenty. Inaczej się nie da.
- Jest cudowny, najlepszy, najśliczniejszy i najwspanialszy.! Dziękuję Wam.! Kocham Was.!- powiedziałam i rzuciłam się na rodziców. Wszyscy zaczęli się ze mnie śmiać.
- Dobrze, że Ci się podoba. To co jedziesz na jazdę próbną teraz czy później.
- Później pojedziemy. Musisz jeszcze zobaczyć mój prezent. -odpowiedział za mnie Jacob.
- A gdzie znajduję się twój prezent? - spytałam.
- Chcę żebyście także przy tym byli więc chodźcie wszyscy. -powiedział Jacob i wyszedł z garażu, a my wszyscy poszliśmy za nim. Mój chłopak zaprowadził nas na małą polankę. Gdy ją zobaczyłam, w moich ozach pojawiły się łzy. Na środku był położony duży koc, a na nim poustawiane jedzenie, wino, świece. Jak w jakiejś restauracji. Na kocu siedzieli chłopacy ze sfory ze swoimi wpojeniami, rodzina Jacoba- Billy, Renesmee Carlie Cullen, kocham Cię najmocniej na świecie i chcę spędzić z Tobą resztę mojego życia, które bez Ciebie by nie istniało. Proszę Cię, wyjdź za mnie. - powiedział. Z moich oczu zaczęły płynąć łzy, których nie mogłam powstrzymać. Zaskoczył mnie. Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Czy jestem gotowa, aby podjąć taki ważny krok?
- Jacob ...
__________________________________________________________________________________
Mam nadzieję, że rozdział się podoba i przepraszam, że czekaliście, aż 3 tygodnie, ale nie było mnie w domu i nie miałam jak skorzystać z komputera. :) Życzę miłej lektury i czekam na komentarze, które bardzo dużo dla mnie znaczą. Dziękuję :)
czwartek, 30 maja 2013
niedziela, 5 maja 2013
Rozdział 2 - '' A new life ''
Rozdział dedykuję .Dark.Paradise. i Paulaa.Marta. Dziękuję wam za miłe komentarze.!
Obudziłam się w miękkim i ciepłym łóżku. Usiadłam i rozejrzałam się dookoła. Znajdowałam się w stylowym, dużym pokoju. Jedna ściana składała się tylko z okna, przez które wychodziło się na duży balkon.
Ściany pomalowane były na czerwono. Po prawej stronie od okna stało małe biurko, a na nim laptop i głośniki z wieżą. Na przeciwko biurka stało duże, stylowe i dopasowane do wystroju pokoju łóżko, na którym leżałam, a po obu stronach łóżka stały śliczne malutkie stoliki z lampkami. Na jednej ze ścian wisiało duże lustro, a pod nim stała mała toaletka zastawiona mnóstwem kosmetyków, którą zaopatrzyła pewnie Alice. Były tu też dwie pary drzwi, które prowadziły pewnie do garderoby i łazienki. Bardzo mi się tu podobało.
- Pewnie zasnęłam podczas drogi. - powiedziałam, zastanawiając jak się tu znalazłam. Wstałam z łóżka i podeszłam do jednych z drzwi. Otworzyłam je, a moim oczom ukazała się przestronna garderoba zaopatrzona w masę ciuchów. Szczerze mówiąc to można by ją uznać za jakiś mały, ale luksusowy sklep. Weszłam do środka. Było w niej pełno ślicznych ubrań, należących do mnie i Jacoba. Właśnie. Ciekawie gdzie jest mój chłopak. Nie chciało mi się teraz tego wszystkiego przeglądać więc wzięłam pierwszą lepszą sukienkę, czarne pantofle na obcasie i wyszłam z garderoby. Udałam się do drugich drzwi za którymi ukryta była śliczna łazienka z takk dużą wanną, że można by ją uznać za mini basen. Wzięłam długą, relaksującą kąpiel. Gdy już wyszłam z mojego basenika, osuszyłam się i ubrałam. Sukienka, którą wzięłam była bardzo śliczna. Krótka, na ramiączka i obcinana w tali w kolorze pudrowym. Ubrałam się i uczesałam. Gdy byłam już gotowa wyszłam z łazienki i udałam się do salonu. Pewnie zastanę tam całą rodzinę, ponieważ od teraz będziemy mieszkać wszyscy razem. Wyszłam ze swojego pokoju na długi, śliczny korytarz i doszłam do schodów. Zeszłam na dół i moim oczom ukazał się piękny, przestronny salon. Był urządzony podobnie do tego w Forks. Znajdowała się tu cała moja rodzina.
- Cześć wszystkim. - przywitałam się i uśmiechnęłam.
- Cześć.! - wykrzyknęli wszyscy razem.
- Witaj kochanie. Jak się spało?- zapytał się Jacob i przytulił mnie czule.
- Dobrze. Dziękuję. - odpowiedziałam i usiadłam na sofie obok mamy.
- Ślicznie tu.
- Tak. Esme ma prawdziwy talent do projektowania wnętrz. To ona wszystko urządziła. No może oprócz garderób. Tym zajęła się Alice. - powiedziała mama i przytuliła mnie.
- Zgadzam się. Jesteś niesamowita.
- Dziękuję. - powiedziała Esme.
- Widoki też są niezłe. - powiedział Emmett.
- A może pójdziemy się przejść? - spytałam wszystkich.
- Nie, nie my byliśmy jak spałaś. - powiedziała mama.
- A ja chętnie. - powiedział Jacob.
Wyszliśmy przed dom. Rozejrzałam się dookoła i aż zaparło mi dech w piersiach. Jak każdy nasz dom, był położony w oddali od miasta, a można by powiedzieć, że w środku lasu. Przed domem było małe jeziorko, altanka i piękny ogródek, którym zajęła się moja babcia. Niedaleko przepływa śliczna rzeczka.
- Ślicznie tutaj...
- Takk. Nawet bardzo. - Jacob, przyznał mi rację.
- To gdzie idziemy? - spytałam..
- Najlepiej przed siebie.
Szliśmy prze jakiś czas nic nie mówiąc. To Jacob pierwszy zabrał głos.
- Tęsknisz za Forks ?
- Tak, tęsknię, ale pociesza mnie myśl, że jeszcze tam wrócimy. A ty?
- Też tęsknie, ale wiem, że teraz zaczynam nowe życie. Życie z Tobą!
Kocham Cię Renesmee.
- Ja Ciebie też kocham Jacob.
Pochodziliśmy jeszcze trochę i wróciliśmy do domu. Widoki naprawdę są śliczne. Podoba mi się tu.
No cóż. Zobaczymy co czas przyniesie...
Przepraszam, przepraszam, przepraszam !
Wiem, że rozdział nie jest najlepszy, ponieważ strasznie ciężko mi się go pisało i długo.
Nie miałam na niego w ogóle pomysłu, ale obiecuję, że rozdział 3 będzie lepszy i dłuższy!
Nie zanudzam was już dłużej tylko zabieram się za pisanie.
Obudziłam się w miękkim i ciepłym łóżku. Usiadłam i rozejrzałam się dookoła. Znajdowałam się w stylowym, dużym pokoju. Jedna ściana składała się tylko z okna, przez które wychodziło się na duży balkon.
Ściany pomalowane były na czerwono. Po prawej stronie od okna stało małe biurko, a na nim laptop i głośniki z wieżą. Na przeciwko biurka stało duże, stylowe i dopasowane do wystroju pokoju łóżko, na którym leżałam, a po obu stronach łóżka stały śliczne malutkie stoliki z lampkami. Na jednej ze ścian wisiało duże lustro, a pod nim stała mała toaletka zastawiona mnóstwem kosmetyków, którą zaopatrzyła pewnie Alice. Były tu też dwie pary drzwi, które prowadziły pewnie do garderoby i łazienki. Bardzo mi się tu podobało.
- Pewnie zasnęłam podczas drogi. - powiedziałam, zastanawiając jak się tu znalazłam. Wstałam z łóżka i podeszłam do jednych z drzwi. Otworzyłam je, a moim oczom ukazała się przestronna garderoba zaopatrzona w masę ciuchów. Szczerze mówiąc to można by ją uznać za jakiś mały, ale luksusowy sklep. Weszłam do środka. Było w niej pełno ślicznych ubrań, należących do mnie i Jacoba. Właśnie. Ciekawie gdzie jest mój chłopak. Nie chciało mi się teraz tego wszystkiego przeglądać więc wzięłam pierwszą lepszą sukienkę, czarne pantofle na obcasie i wyszłam z garderoby. Udałam się do drugich drzwi za którymi ukryta była śliczna łazienka z takk dużą wanną, że można by ją uznać za mini basen. Wzięłam długą, relaksującą kąpiel. Gdy już wyszłam z mojego basenika, osuszyłam się i ubrałam. Sukienka, którą wzięłam była bardzo śliczna. Krótka, na ramiączka i obcinana w tali w kolorze pudrowym. Ubrałam się i uczesałam. Gdy byłam już gotowa wyszłam z łazienki i udałam się do salonu. Pewnie zastanę tam całą rodzinę, ponieważ od teraz będziemy mieszkać wszyscy razem. Wyszłam ze swojego pokoju na długi, śliczny korytarz i doszłam do schodów. Zeszłam na dół i moim oczom ukazał się piękny, przestronny salon. Był urządzony podobnie do tego w Forks. Znajdowała się tu cała moja rodzina.
- Cześć wszystkim. - przywitałam się i uśmiechnęłam.
- Cześć.! - wykrzyknęli wszyscy razem.
- Witaj kochanie. Jak się spało?- zapytał się Jacob i przytulił mnie czule.
- Dobrze. Dziękuję. - odpowiedziałam i usiadłam na sofie obok mamy.
- Ślicznie tu.
- Tak. Esme ma prawdziwy talent do projektowania wnętrz. To ona wszystko urządziła. No może oprócz garderób. Tym zajęła się Alice. - powiedziała mama i przytuliła mnie.
- Zgadzam się. Jesteś niesamowita.
- Dziękuję. - powiedziała Esme.
- Widoki też są niezłe. - powiedział Emmett.
- A może pójdziemy się przejść? - spytałam wszystkich.
- Nie, nie my byliśmy jak spałaś. - powiedziała mama.
- A ja chętnie. - powiedział Jacob.
Wyszliśmy przed dom. Rozejrzałam się dookoła i aż zaparło mi dech w piersiach. Jak każdy nasz dom, był położony w oddali od miasta, a można by powiedzieć, że w środku lasu. Przed domem było małe jeziorko, altanka i piękny ogródek, którym zajęła się moja babcia. Niedaleko przepływa śliczna rzeczka.
- Ślicznie tutaj...
- Takk. Nawet bardzo. - Jacob, przyznał mi rację.
- To gdzie idziemy? - spytałam..
- Najlepiej przed siebie.
Szliśmy prze jakiś czas nic nie mówiąc. To Jacob pierwszy zabrał głos.
- Tęsknisz za Forks ?
- Tak, tęsknię, ale pociesza mnie myśl, że jeszcze tam wrócimy. A ty?
- Też tęsknie, ale wiem, że teraz zaczynam nowe życie. Życie z Tobą!
Kocham Cię Renesmee.
- Ja Ciebie też kocham Jacob.
Pochodziliśmy jeszcze trochę i wróciliśmy do domu. Widoki naprawdę są śliczne. Podoba mi się tu.
No cóż. Zobaczymy co czas przyniesie...
Przepraszam, przepraszam, przepraszam !
Wiem, że rozdział nie jest najlepszy, ponieważ strasznie ciężko mi się go pisało i długo.
Nie miałam na niego w ogóle pomysłu, ale obiecuję, że rozdział 3 będzie lepszy i dłuższy!
Nie zanudzam was już dłużej tylko zabieram się za pisanie.
niedziela, 28 kwietnia 2013
Rozdział 1 - '' Wspomnienia ''
Siedziałam właśnie u siebie w pokoju i czekałam na Jacoba, który omawiał z Samem ostatnie sprawy dotyczące naszej przeprowadzki z Forks. Nie chciałam się z tond wyprowadzać. Forks to moje miasteczko. To tutaj moja mama poznała tatę. To tutaj rozwinęła się ich miłość. To tutaj przyszłam na świat, dorastałam, poznałam przyjaciół, zakochałam się w Jacobie. To tutaj wszystko się zaczęło, a teraz musimy to zostawić. Postanowiłam iść po raz ostatni odwiedzić najważniejsze dla mojego serca miejsca. Najpierw pobiegłam na polanę, którą kiedyś pokazali mi rodzice, a później przychodziłam tu z Jacobem. Usiadłam na środku i zaczęłam wspominać. Ja i Jacob, kiedy byłam jeszcze mała, później gdy przychodziliśmy się tu chować od wszystkich, żeby pobyć trochę sam na sam i najważniejsze z nich, a mianowicie to kiedy Jacob wyznał mi miłość. Pamiętam jakby to było wczoraj. Kłóciłam się z nim wtedy, ponieważ nie chciał mi pozwolić spróbować skoczyć z klifu. Pamiętam każde słowo, które padło wtedy z naszych ust.
*
- Ale dlaczego nie? Paul i Quil mówili, że to świetna zabawa, a nawet ty często skaczesz z tego durnego klifu! - krzyknęłam już mocno zdenerwowana.
- Bo nie. !
- Ale to nie jest żaden argument!
- Bo się o ciebie martwię.! Wystarczy?
- Nic mi nie będzie, w końcu jestem pół wampirem.- powiedziałam już trochę spokojniej.
- Ale jesteś też pół człowiekiem.
- Nie no nie wierzę. Tylko o to chodzi?
- Nie.
- To powiedz mi dlaczego nie chcesz żebym skakała z tego przeklętego klifu bo powoli tracę cierpliwość! - krzyczałam.
- Bo nie chcę Cię stracić, ponieważ Cię kocham ! - wykrzyczał w końcu, a z nerwów trząsł się jak jakaś galareta.
- Nie chce żeby stała Ci się krzywda- powiedział już spokojniej.
Zaczęło szumieć mi w głowie. Kocha mnie. On naprawdę mnie kocha. Te słowa jakoś nie chciały przebić się do mojej głowy.
- Naprawdę mnie kochasz? - spytałam nie dowierzając.
- Naprawdę. Kocham Cię jak wariat. - powiedział uśmiechając się. Podszedł do mnie i przytulił mnie. Łzy zaczęły napływać mi do oczu tonami. Nic już nie widziałam. Tak długo marzyłam żeby się we mnie zakochał. Kiedyś Jacob tłumaczył mi co to jest wpojenie. Zapytałam się go czy on się w kogoś wpoił, a Ten kiwnął głową, że tak. Poczułam się wtedy taka zraniona, ale później coś mi się nie zgadzało. Wszystkie wilki z La Push, które były wpojone cały wolny czas spędzali z obiektami swoich westchnięć, a Jacob nie. On był cały czas ze mną. Teraz rozumiem. To ja jestem jego wpojeniem.
- Też Cię kocham. Bardzo. - odpowiedziałam. Na jego twarzy pojawił się taki piękny uśmiech. Jeszcze nigdy nie widziałam go tak szczęśliwego. Nagle na swoich ustach, poczułam jego. Całował mnie tak zachłannie.
*
- Byłam wtedy taka szczęśliwa. - wyszeptałam cicho, sama do siebie.
Pobiegłam jeszcze na plażę w La Push, przed dom Charliego ( nie wchodziłam już do środka, ponieważ nie chciałam się z nim żegnać po raz kolejny) i w wiele innych miejsc. Dopiero wieczorem wróciłam do naszego kamiennego domku w lesie.
- Renesmee, gdzie byłaś? Musimy się już zbierać. - powiedziała mama gdy weszłam do salonu.
- Chciałam się z tym wszystkim pożegnać. - wyznałam szczerze.
- Nie martw się. Mi też jest ciężko opuszczać Forks, ale zrozum. Nie możemy tu zostać. Obiecuję Ci, że jeszcze tu wrócimy.
- Tak. Na pewno. Za dużo się tu wydarzyło, żeby już nigdy tu nie wrócić - dodał tata.
- Kocham was. - powiedziałam i przytuliłam moich rodziców.
- Jacob jest w pokoju? - spytałam. Od jakiegoś czasu mieszkał z nami.
- Tak. Czeka na ciebie. - powiedział tata. Swoją drogą to dziwnie tak mówić do nich mamo czy tato skoro wyglądamy na rówieśników. Już nie raz się z tego śmieliśmy.
- Aha. To ja idę do niego.
- Tylko szybko. Za 15 minut jedziemy po resztę.
- Dobrze. - powiedziałam smutno i udałam się do pokoju.
Gdy weszłam Jacob siedział na łóżku. Był tak zamyślony, że nawet mnie nie zauważył.
- Ziemia do Jacoba. - powiedziałam i usiadłam mu na kolanach.
- Hej. Gdzie byłaś?
- Musiałam się pożegnać z Forks.
- Tak. Kocham to miasteczko prawie tak mocno jak ciebie. - powiedział i czule mnie przytulił.
- Jeszcze tu wrócimy. Na pewno... I co ustaliłeś wszystko z Samem? - spytałam.
- Tak. Wszystko jest okej. Będziemy się kontaktować.
- Rozumiem. Musimy się zbierać, bo zaraz wyjeżdżamy. - powiedziałam smutno.
- Tak. Chodź. - powiedział i wziął nasze walizki.
- Idź. Ja muszę się jeszcze pożegnać z tym miejscem.
- Okej. Będę czekać na dole. - powiedział i wyszedł.
Zostałam sama. Rozejrzałam się po pustym pokoju. Teraz stało tu tylko łóżko i szafa. Bez mebli było tu tak dziwnie. Kilka łez spłynęło po moim policzku.
- Jeszcze tu wrócę. - powiedziałam cicho i zamknęłam za sobą drzwi. Zeszłam na dół.
- Jesteś gotowa? - spytała mama, czule mnie obejmując i całując w czoło.
- Tak, chodźmy już. - powiedziałam. Po moich policzkach zaczęły spływać łzy.
Wsiedliśmy do samochodu.
- Jedziemy. - oznajmił nam tata. Jeszcze raz spojrzałam na nasz domek.
- Będzie dobrze - powiedziałam i wtuliłam się w Jacoba.
Podjechaliśmy jeszcze pod dom Cullenuw. Właśnie wsiadali do samochodów. Tutaj też każdy był przygaszony. Co chwilę było słychać '' Będę tęsknić '' albo '' Jeszcze tu wrócimy ''
W końcu wyruszyliśmy aby zacząć nowy rozdział w naszym życiu.
czwartek, 25 kwietnia 2013
Prolog
Od czasu naszych kłopotów z Volturi, nic nie zakłócało naszego spokoju. Za trzy dni skończę 9 lat, ale z moim wyglądem i zachowaniem mogłabym się podawać za 18 - letnią dziewczynę. Moim rodzicom ciężko się pogodzić z tym, że tak szybko dorosłam, ale nie przejmuję się tym. Kocham ich. Kocham całą moją zwariowaną rodzinkę. Jest jeszcze jedna osoba, którą kocham, a mianowicie Jacob. On jest ze mną odkąd pamiętam. Zawsze go kochałam. Kiedyś jak starszego brata, później jak najlepszego przyjaciela, a teraz jesteśmy parą. Jest dla mnie przeznaczony. Na zawszę. Cieszę się, że mam takie poukładane życie i mam nadzieję, że już na zawsze takie pozostanie. Takie czyli IDEALNE . !
Siemka.!
Jestem wielką fanką zmierzchu, a ponieważ w listopadzie w
kinach mogliśmy zobaczyć już ostatnią część tej wspaniałej powieści
postanowiłam napisać dalszą część, tylko że w moim opowiadaniu będę
opisywać losy naszej wampirzej rodzinki głównie z perspektywy Renesmee i
Jacoba.
Serdecznie zachęcam do czytania i komentowania, ponieważ fajnie by było gdyby ktoś to czytał, a nawet jeśli nie to będę pisała sama dla siebie, ponieważ bardzo lubię pisać. . .
To do zobaczenia.
Serdecznie zachęcam do czytania i komentowania, ponieważ fajnie by było gdyby ktoś to czytał, a nawet jeśli nie to będę pisała sama dla siebie, ponieważ bardzo lubię pisać. . .
To do zobaczenia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)